Конституция жобасының мәні тек жарияланған мақсаттарда емес, сол мақсаттарға жетудің нақты құқықтық жолдарын белгілеуінде жатыр. Осы тұрғыдан алғанда құжатта декларативті тұжырымдардан гөрі рәсімдік кепілдіктерге басымдық берілуі – саналы әрі жүйелі таңдау. Мемлекет идеологиямен емес, қызмет ету қағидаттарымен, биліктің қайнар көздерімен және өкілеттіктерді іске асыру тәртібімен сипатталады.
Рәсімдерге негізделген модель биліктің еркіндігін шектеп, оны алдын ала белгіленген ережелер аясында әрекет етуге міндеттейді. Бұл құқықтық тәртіптің тұрақтылығын қамтамасыз ететін басты факторлардың бірі. Азамат үшін де, мемлекеттік органдар үшін де неге, қашан және қалай әрекет ету керектігі түсінікті болады. Болжамдылық дәл осы рәсімдер арқылы қалыптасады.
Конституция жобасында адам жүйе алдында ең осал күйге түсетін жағдайларға ерекше назар аударылады. Мемлекеттің бостандықты шектеу өкілеттігі тек заңды негіздермен, міндетті сот бақылауымен және шағымдану құқығын толық сақтай отырып қана жүзеге асуы тиіс. Бұл талаптар адамның еркіндігін уақытша шектеу де құқықтан тыс қалмауы керектігін көрсетеді.
Ұсталу рәсімдеріне қатысты нақты кепілдіктердің бекітілуі құқық қолданудағы маңызды қадам болып табылады. Ұсталу себептері туралы дереу хабарлау, қорғаушыға ерте кезеңде қол жеткізу және өз құқықтары туралы ақпарат алу – азаматтың өзін қорғау мүмкіндігін арттырады. Мұндай нормалар құқық қорғау органдарының әрекеттерін қатаң құқықтық шеңберде ұстап, өзбеттілік тәуекелін азайтады.
Рәсімдік кепілдіктердің болуы тек жеке құқықтарды қорғау үшін емес, жалпы құқықтық жүйенің сенімділігі үшін де маңызды. Егер рәсімдер сақталса, билік шешімдері даулы болса да, заңды деп қабылданады. Ал рәсімдердің бұзылуы әділетті шешімнің өзін жоққа шығарады.
Қорытындысында, Конституция жобасы рәсімдерді құқықтық тұрақтылықтың басты тетігі ретінде ұсынады. Бұл – мемлекеттің еркіне емес, құқыққа бағынатын басқару моделіне қадам. Оның өміршеңдігі қабылданатын заңдардың сапасына, сот тәжірибесіне және құқықтық мәдениеттің нақты деңгейіне байланысты болмақ.
