Қазіргі конституциялық реформалардың басты ерекшелігі – мақсаттар мен ұрандардан гөрі нақты рәсімдерге басымдық берілуі. Ұсынылып отырған Конституция жобасында да осы тәсіл айқын көрініс табады. Мемлекет енді идеологиялық бағдарлар арқылы емес, оның қалай әрекет ететінімен, биліктің қайдан туындайтынымен және өкілеттіктердің қалай берілетінімен сипатталады. Мұндай көзқарас рәсімдік мемлекет моделіне тән және оның басты артықшылығы – құқықтық тұрақтылықты қамтамасыз етуінде.
Рәсімдерге негізделген құқықтық жүйе биліктің еркіндігін шектеп, алдын ала белгілі ережелер арқылы әрекет етуін талап етеді. Бұл азамат үшін де, мемлекет үшін де болжамдылықты арттырады. Конституция жобасы билік өкілеттіктерінің аясын, олардың іске асу тәртібін және бақылау тетіктерін нақтылауға ұмтылады. Нәтижесінде құқық қолдану жеке шешімдерге емес, ортақ әрі міндетті рәсімдерге сүйенеді.
Жобада адам жүйе алдында ең осал жағдайға түсетін сәттерге ерекше назар аударылған. Бостандықты шектеу мемлекеттің ең қатаң араласу формасы ретінде қарастырылып, оған тек заңда көзделген негіздер бойынша ғана жол беріледі. Сонымен қатар мұндай шешімдер міндетті түрде сот бақылауында болуы және азаматтың шағымдану құқығы сақталуы тиіс. Бұл талаптар адамның құқықтық қорғалуын күшейтеді.
Ұсталу мен қамауға алу рәсімдеріне қатысты нақты кепілдіктердің бекітілуі де ерекше мәнге ие. Азаматқа ұсталу себептері туралы дереу хабарлау, қорғаушыға ерте кезеңде қол жеткізу және өз құқықтарын білу мүмкіндігін қамтамасыз ету – құқықтық мемлекет үшін іргелі стандарттар. Бұл нормалар күш қолдану мен өзбеттілікке тосқауыл қойып, құқық қорғау органдарының әрекеттерін заң аясында ұстауға бағытталған.
Рәсімдік кепілдіктердің күшеюі тек жеке тұлғаны қорғап қана қоймай, бүкіл құқықтық жүйенің сенімділігін арттырады. Өйткені әділетті рәсімдерсіз заңның өзі формальды сипатқа ие болып, оған деген қоғамдық сенім әлсірейді. Ал нақты әрі сақталатын рәсімдер құқықтың үстемдігін күнделікті практикаға айналдырады.
Қорытындылай келе, Конституция жобасындағы рәсімдік кепілдіктер құқықтық тұрақтылықтың негізгі іргетасы ретінде қарастырылады. Бұл өзгерістердің тиімділігі оларды нақты іске асыруға, соттардың тәуелсіздігіне және құқық қолдану мәдениетінің деңгейіне байланысты болады. Дегенмен рәсімдерге сүйенген модель мемлекеттің еркіне емес, құқыққа негізделген басқару жүйесін қалыптастыруға мүмкіндік береді.
