Тазалық – мән-мағынасы өте терең, киелі ұғым. Қазақ халқы ежелден тазалықты тек сыртқы ұқыптылық деп қана емес, адамның ішкі дүниесінің айнасы деп түсінген. «Тазалық – иманның жартысы» деген нақыл сөздің өзі бұл ұғымның рухани маңызын айқындайды. Таза болу дегеніміз – ойдың да, бойдың да, қоршаған ортаның да тазалығын сақтау.
Ең алдымен, ой тазалығы – адамның ниетінің дұрыстығы, жүрегінің адалдығы. Жаман ойдан, қызғаныш пен көреалмаушылықтан, өтірік пен өсектен аулақ болу – шынайы тазалықтың белгісі. Ойы таза адам өзгеге қиянат жасамайды, әрдайым әділдік пен мейірімділікті ту етеді. Мұндай адам қоғамға да, айналасына да жарық сәуле шашады.
Бой тазалығы – жеке бас гигиенасын сақтау, ұқыпты киіну, денсаулыққа мән беру. Дененің тазалығы адамның өзіне деген құрметін көрсетеді. Таза, жинақы жүрген жанның көңілі де көтеріңкі, ісі де өнімді болады. Сондықтан тазалық – денсаулық кепілі деп бекер айтылмаған.
Қоршаған ортаны таза ұстау да – әрбір азаматтың парызы. Табиғатты ластамау, қоқысты бей-берекет тастамау, туған жерді аялау – мәдениеттіліктің белгісі. Табиғат – адамзаттың ортақ үйі. Оны қорғау арқылы біз болашақ ұрпаққа аманат қалдырамыз.
Қорыта айтқанда, тазалық – тек сыртқы көрініс емес, ол – жан мен тәннің, ой мен ортаның үйлесімділігі. Таза адам – рухани бай, мәдениетті, жауапкершілігі жоғары тұлға. Сондықтан әрқайсымыз тазалықты өміріміздің басты қағидасына айналдыруымыз керек. Тазалық бар жерде тәртіп бар, тәртіп бар жерде береке бар.
